در مورد سفر گزارشگران

مقامات جمهوری اسلامی قريب به هفت سال است که به موريس کاپيتورن گزارشگر و نماينده ويژه کميسيون حقوق بشر سازمان ملل اجازه ورود برای بررسی وضع حقوق بشر در جمهوری اسلامی را نمی دهند. بعد از ممانعت از سفر موريس کاپيتورن و ساير سازمانهای حقوق بشری، کميسيون حقوق بشر سازمان ملل تصميم گرفت نمايندگانی به منظور رسيدگی به:

1- بازداشتهای خودسرانه - زندانيان سياسی

2- آزادی عقيده و بيان

3- ربوده شدگان (ناپديد شدگان)

4- خشونت عليه زنان

به ايران اعزام دارد.

- لويی ژوانه ( Louis Joinet) در زمينه بررسی وضع بازداشتهای خودسرانه و زندانيان سياسی در ماه فوريه 2003 به ايران سفر کرد و گزارش خود را به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل ارائه نمود. قبل از سفر لوی ژوانه جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران از همه افراد و کانونهای صنفی، اجتماعی و فرهنگی و سازمانهای سياسی و تشکيلات حقوق بشری درخواست نمود که اسناد و مدارک و گزارشات مستند خود را در رابطه با نقض حقوق بشر، برای کمک به بررسی وضع زندانيان سياسی - در اختيار ايشان بگذارند.

- آمبئی ليگاپو نماينده ويژه در امور آزادی عقيده و بيان، بنا بود در ماه ژوييه به ايران سفر کند، اين سفر همچنين سفر مشابه خانم کلاديو روت رئيس کميسيون حقوق بشر آلمان به تهران لغو شده بود. لغو اين سفرها با فشارهای گسترده نهادهای حقوق بشری به ايران در زمينه حقوق بشر و آزادی بيان که پس از مرگ مشکوک « زهرا کاظمی» افزايش يافت، ارتباط داشت. ولی مقامات ايرانی ادعا کردند که بدليل عدم امکان برنامه ريزی ملاقاتها، اين سفر به زمان ديگری موکول شده. در همان زمان جامعه دفاع از حقوق بشر نامه زير را به گزارشگر آزادی بيان در مورد نقض حقوق بشر نوشت.

« آقای آمبئی ليگابو (Ambeyi Ligabo) نماينده ويژه کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، جهت بررسی حقوق آزاديهای بيان و آنديشه بنا بود از 17 تا 27 ژوئيه به ايران سفر کند.

محمود رفيع دبير جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران نامه زير را همراه با اسناد و مدارک، دال بر نقض حقوق آزاديهای عقيده و بيان برای ايشان روانه کرد. »

برلن: 11 ژوئيه 2003

جناب آقای ليگابو

جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران از سفر ده روزه شما به ايران، برای بررسی حقوق آزادی انديشه و بيان استقبال می کند. شما می دانيد که ساختار حکومت جمهوری اسلامی مذهب است، روحانيان مذهب را بر سياست قالب و تمام قدرت را انحصاری کرده اند. بنام مذهب، استقلال انديشه و آزادی بيان را تصرف کردند.

مايليم کوتاه توجه شما را به چند نکته از روند نقض حقوق آزاديهای بيان و افکار جلب کنيم:

1- احزاب، سنديکاها و سازمانها ممنوعند.

2- با بکار گماردن تفتيش عقايد مخالفين را باتهام کافر دستگير، شکنجه و اعدام می کردند و می کنند.

3- در طی 24 سال اخير بيش از 200 روزنامه و مجله را توقيف کردند.

4- بيش از 300 کتاب در طی اين شش سال سانسور شدند.

5- هزاران نفر از کارگران، کارمندان و استادان دگرانديش در دانشگاهها پاکسازی شدند.

6- در طی اين شش سال اخير سياستمداران و نويسندگان بخاطر ابراز بيان عقايدشان ربوده و به قتل رسيدند.

7- زندانيان دگرانديش با شکنجه مجبور به شرکت در برنامه تلويزيونی می شوند تا نفی عقايد سياسی شان را نمايند.

8-گروه های مزدور مرتب به جلسات سخنرانی، سينما، تأتر و مساجد که دگرانديشان ترتيب داده اند حمله و از ادامه برنامه جلوگيری می نمايند.

9- فعاليت های اقليت های مذهبی و ملی محدود و حق آزادی اظهار انديشه شان را در جامعه ندارند.

10- نمايندگان مجلس بخاطر بيان نظرياتشان به دادگاه احضار و به زندان محکوم شدند.

11- روحانيانی که با سياست قدرتمندان هم خوانی ندارند، دستگير، محاکمه و به زندان محکوم می شوند.

12- وکلای دادگستری که از بيان آزادی موکلشان دفاع نمودند، خود به زندان و چندين سال محروميت از شغل محکوم شدند.

13- عده ای از نويسندگان، روزنامه نگاران، استادان و هنرمندان بخاطر نوشته و بيان انديشه شان در دادگاه بدون هيئت منصفه محاکمه و به شکنجه و

زندان محکوم شدند.

14- صدها دانشجو به خاطر اعتراض به حکومت اسلامی، دستگير، شکنجه و به زندان محکوم شدند.

15- از تريبونهای رسمی و روزنامه های دولتی بدون وقفه حيثيت، شرافت و هويت انسانها خدشه دار می شود.

جناب آقای ليگابو

حمايت از آزادی انديشه و حق آزادی بيان انديشه برای ملايان دولتی واژه های ناآشنا هستند.

ما از شما انتظار داريم با توجه به کار آينـده تان با کسانی که قربانی نقض حقوق آزادی بيـان انـديشه شان شده اند - در زندان و خارج از زندان بسر می برند - گفت و گو کنيد. همچنين از شما انتظار داريم در مورد اشخاص و مطبوعاتی که به سبب آزادی انديشه شان محکوم شده اند اقدام نماييد.

ليست نامها و اسناد فرستاده شد.

برايتان موفقيت آرزو می کنيم

با احترام

محمود رفيع

دبير جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران

بعد از سه ماه تأخير آمبئی ليگاپو در 4 نوامبر جهت تهيه گزارش درباره آزادی انديشه و بيان وارد تهران شد.

ايشان در سفر 6 روزه خود با مقامات قضايي، پارلمانی، حقوقی و دولتی و چند تن از روزنامه نگاران و خانواده زندانيان سياسی و چند تن از زندانيان دگرانديش ديدار و گفت و گو کرد.

مانند هميشه مقامات دولتی و قضايی از جمله دادستان تهران - در اين ملاقات ها - يک سری اخبار و گزارشات نادرست در اختيار ايشان قرار دادند.

از طرف ديگر با جا به جا کردن عده ای از زندانيان عقيدتی، نگذاشتند آمبئی ليگاپو با همه زندانيان عقيدتی که نامشان در ليست ديدارکنندگان بود، ملاقات کند.

ليگاپو در ايران به خبرنگاران اظهار کرد: « مأمورطت من کشف حقيقت است» بايد منتظر شد که گزارش ليگاپو به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل ارائه شود تا ثابت شود که تا چه حد او توانسته است با تمام مشکلاتی که برايش فراهم کردند، موفق به « کشف حقيقت» شود.